Het paard staat stil, maar zijn ogen kijken vooruit. Hij draagt de sporen van gisteren in zijn spieren, stof van oude paden aan zijn hoeven. Het leven heeft hem geleerd te wachten, aan te voelen wanneer het tijd is om verder te gaan. Net als het leven zelf is hij zowel kracht als kwetsbaarheid. Soms galoppeert hij vol zelfvertrouwen, soms aarzelt hij bij een onbekende bocht. Maar hij luistert altijd naar het ritme van zijn hart. De toekomst ligt niet vast in het zand onder zijn hoeven. Ze ontvouwt zich met elke stap die hij durft te zetten, met elke ademhaling die hoop in zich draagt. Niet sneller dan nodig, niet langzamer dan hij aankan. En zo leert het paard ons dit: dat er geen haast is om vooruit te komen, dat kracht ook zachtaardig kan zijn, en dat een toekomst niet gevonden wordt, maar stap voor stap wordt opgebouwd.
Opmerkingen