​Gino Lucas zoekt in zijn spiegelende vorm van kunst de confrontatie op tussen de agressie, diep ingeworteld in de mens,

en de zichtbare gevolgen op alle vormen van leven.
Vertrekkend vanuit de pure vorm van het wezen, etaleert hij het misvormd brein van de mens in zijn sculpturen door onnatuurlijke vormen op te roepen. De mens kan, onaanvaardbaar, alles naar zijn hand zetten en toch de gevolgen verrechtvaardigen.
De polyester materie vereenzelvigd de hardheid van de mensheid, rubber toont de rekbaarheid van onze eerlijkheid. De verbinding van zijn vormen symboliseert de vicieuze cirkel die ons brein gevangen houdt.
Het subtiel gebruik van menselijke stoffen rolt de rode loper van onze vergankelijkheid open.
De holte van zijn sculpturen refereert naar het respectloze in onze gedachten
De kracht in zijn kunst is een oproep tot “vertrouwen” opdat de mens het ooit begrijpt!